Op zijn nummer gezet

Na een half jaar pianoles hield Xavier het voor gezien: Hendrik, zijn vader stuurde me, vijf minuten voor aanvang van de les, een sms’je met de mededeling dat zijn zoontje niet meer kwam. Ik sms’te terug dat ze een opzegtermijn van een maand hadden.
Er kwam geen reactie.
Omdat de rekening later maar gedeeltelijk werd betaald, besloot ik op te bellen.
‘Hij is toch gestopt met lessen?’, reageerde Hendrik verbaasd.
Maar in mijn voorwaarden staat duidelijk een opzegtermijn.
‘Opzegtermijn? Daar zijn wij het helemaal niet mee eens.’
‘U heeft er anders wel voor getekend,’ antwoordde ik.
Dat kon wel zijn, maar hoe had ik gedacht mijn geld te krijgen?
De grijns die erin doorklonk negerend, vroeg ik: ‘Wat vindt u dan een goede oplossing?’
‘Wij willen gewoon helemaal niet betalen.’
‘Nou, als u dat fatsoenlijk vindt, dan betaalt u toch niet?’
Stik maar in je bungalow van acht ton.

Een paar maanden later, om half acht ‘s morgens op Eerste Kerstdag, kwam ik Hendrik weer tegen, hij stapte net uit een taxi die hem van Schiphol naar huis had gebracht.
‘Vijftig euro, wat een afzetterij!’, hoorde ik hem schelden. ‘U denkt toch zeker niet dat ik zoveel ga betalen.’
De taxichauffeur keek hem even onthutst aan maar zei toen uiterst rustig: ‘Weet u wat? U hoeft helemaal niks te betalen.’ Hij boog over de bijrijdersstoel, trok het portier dicht en reed weg.
‘Hé, m’n koffer!’ riep Hendrik terwijl hij zwaaiend en woedend gebarend de straat op rende.
‘Klootzak! Mijn laptop, m’n camara, alles zit erin!’
Maar de taxi ging de hoek al om en een straat verder hoorde ik hem een vrolijk signaal claxoneren.
‘Zag je dat?’ vroeg hij, toen Hendrik mij in het vizier kreeg, ‘Heb je zijn nummerbord kunnen lezen?’
Ik herkende z’n knalrooie Porsche die voor de deur stond en las voor: ’36-ASO-9.’

Tooske Hinloopen – 12 juli 2016

Dit bericht is geplaatst in Musicolumn met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *